قامت الف، اعتبار محلی

سینما و تلویزیون>سینمای‌ ایران - مسعود میر:
پرونده سی‌وچهارمین جشنواره فیلم کوتاه تهران امروز بسته می‌شود و خیل علاقه‌مندانی که در روزهای گذشته برای تماشای فیلم در سالن‌های پردیس سینمایی ملت از سر و کول همدیگر بالا می‌رفتند به ناگاه از نظرها گم می‌شوند.

این عشاق فیلم کوتاه که بیشترشان دانشجویان و علاقه‌مندان ورود به دنیای حرفه‌ای سینما هستند گویی مانند اکثر قریب به اتفاق سازندگان چنین فیلم‌هایی در شهر گم می‌شوند تا جشنواره‌ای و بهانه‌ای دیگر.بیراه نیست اگر بگوییم همین کم‌توجهی به فیلم کوتاه در ایران سبب شده که جشنواره‌ای بالغ و 34ساله که عنوان بین‌المللی را هم با خود یدک می‌کشد نتوانسته باشد چندان اعتباری در میان جشنواره‌های فیلم کوتاه دنیا برای خود دست و پا کند.

  • خوب‌های بی‌طرفدار

«این روزها بارها شاهد بودم که سالن‌های محل برگزاری جشنواره فیلم کوتاه تهران از سوی علاقه‌مندان پر می‌شد اما جالب اینجاست که بعد از چنین مناسبتی، فیلم‌های کوتاه مثلا در سالن‌های هنرو تجربه با مخاطبانی به تعداد انگشتان یک دست به نمایش در می‌آیند.علت این موضوع را باید در کم کاری هر دو گروه اعم از مسئولان مربوطه و البته مخاطبان جست‌وجو کنیم.» این بخشی از حرف‌های امیرتوده روستا عضو شورای مرکزی انجمن فیلم کوتاه ایران است. او البته استقبال گذرا از فیلم کوتاه را ناشی از عدم‌تلاش مناسب برای جذب مخاطب همیشگی و ایجاد پاتوقی برای علاقه‌مندان فیلم کوتاه می‌داند. او می‌گوید:

« تأکید می‌کنم که استقبال از فیلم کوتاه در ایران به‌طور بالقوه بسیار بیشتر از کشورهای مطرح در ساخت فیلم کوتاه است اما به دلیل عدم‌وجود شرایط مناسب برای اکران و نبود دغدغه در میان مخاطبان برای کشف همیشگی فیلم کوتاه باعث می‌شود که به چنین وضعیت جشنواره زده‌ای مبتلا باشیم.» کارگردان فیلم بلند «پات» که فیلم‌های کوتاه متعددی ساخته درباره نگاه فیلمسازان به فیلم کوتاه و افق دیدشان برای رسیدن به ساخت فیلم بلند سینمایی هم اینگونه توضیح می‌دهد:

« فیلمسازی ممکن است به‌عنوان مثال یک دهه در ساخت فیلم کوتاه فعال باشد و بعد سراغ ساخت فیلم بلند برود. این موضوع هیچ ایرادی ندارد چون اصلا همین ورود و خروج فیلمسازان به چرخه فیلم کوتاه است که موجب پویایی فیلم کوتاه شده است. حالا بماند که بسیاری از فیلمسازان حرفه‌ای سینما معترفند که با وجود ابزار کار یکسان توانایی ساخت و پرداخت قصه در فیلم کوتاه را ندارند.»

  • پول خرج‌شد، اعتبار نیامد

«وضعیت فیلم کوتاه در ایران در دنیا به‌رغم همه بی‌تفاوتی‌ها و عدم‌حمایت‌ها به پشتوانه استعداد جوانان در وضعیت قابل احترامی است.در کمتر فستیوال الف دنیا فیلم کوتاهی از ایران حضور ندارد و البته در چیدن جوایز هم فیلمسازان ایرانی دست ماهری دارند. با این همه اما ما مخاطبی برای فیلم کوتاه تربیت نکردیم و سالنی تمام وقت برای نمایش فیلم‌های کوتاه نداریم.

نمایش فیلم‌های کوتاه در گروه هنر وتجربه هم بیشتر شبیه یک کار آماری است و صرفا جنبه ارائه گزارش کارکرد دارند وگرنه دو نمایش در یک‌ماه برای یک فیلم چیزی جز یک شوخی نیست.» مسعود حاتمی کارگردان فیلم کوتاه تنازع درددل‌های دیگری هم دارد.

او معتقد است مسئولان انجمن سینمای جوان و جشنواره فیلم کوتاه تهران شاید کم کاری نکنند اما بالاخره باید دقت کنند که ردکردن یک فیلمنامه درجه یک به بهانه اینکه فیلمساز جوانش نمی‌تواند این فیلم را به خوبی بسازد موضوع حیرت آوری است.

حاتمی می‌گوید:«باید تعارف را کنار بگذاریم و بپذیریم که کارگردانان فیلم‌های کوتاه ایرانی درزمره بهترین فیلمسازان فیلم کوتاه دنیا هستند و فیلم‌ها و جوایزشان این موضوع را ثابت می‌کند اما ما سی و چهارمین دوره جشنواره‌ای را شاهدیم که قامت یک جشنواره الف را دارد اما در دنیا کسی آن را نمی‌شناسد.» کارگردان فیلم بلند موریانه به جشنواره‌های معتبر فیلم کوتاه در دنیا مانند جشنواره فیلم کلرمون فران (فرانسه) و برنو(لهستان) اشاره می‌کند که با کمترین امکانات، در سالن‌های محدود و البته با بودجه‌های بسیار ناچیز برگزار می‌شوند اما شهرت‌شان جهانی است.


تاريخ انتشار: ۱۳۹۶/۷/۳۰  |  ساعت انتشار: ۵:۴۲  |  کد خبر: ۳۱۲۵۶۳۱  |  منبع: همشهری آنلاین  | 

نظر شما

- از تایپ جملات فارسی با حروف انگلیسی خودداری نمایید.
- از ارسال پیام های تکراری که دیگر مخاطبان آن را ارسال کرده اند خودداری نمایید.
نام:
ایمیل:  
نظر:  
کد امنیتی :
 

ارسال